Yazı: Ferah TOP
Resimler: Ergül KOCAMAZ - (Küçük resimlerin üzerine tıklayarak büyütebilirsiniz)

2006’ya veda edip yeni bir yıla merhaba dediğimiz ilk pazar sabahında yine yollardayız. Eceköy-Meryemana- Efes parkurunu yürümek için Söke’den ve Ada’dan toplam 48 mazoşist Çamlık’ta bir kahvede buluştuğumuzda, çay kaşıklarının şıkırtısına yeni yıl ve geçmiş bayram kutlamaları karışıyor. Açık mavi gökte güneş, elde sıcacık çay bardakları, havada dostluk kokusu var. Herkesin birbirine söyleyebileceği 3-5 kelimesi olması ne güzel. Paylaşılan kahvaltılıklarda lezzet daha bir farklı sanki, neşeli bir sabah benim için. Bugün rehberlik görevi Vahap arkadaşın, gidiyoruz nidasıyla toparlanıp kısa bir süre sonra parkur başlangıcına varıyoruz.
Sabah saatlerinde dağın bu yüzü oldukça soğuk, rüzgar bıçak gibi kesiyor ama ne gam. Mazoşist dedik bir kere. Sen kalk pazar sabahı, kar kış deme vur kendini dağlara. Bir yandan üşü, bir yandan terle. Biraz sonra hepimiz üzerimizdekileri çıkaracağız bu tecrübeyle sabit. Grubun artçıları Muhsin Bey ve Bahar Hanım. Sevgili Bahar, kadın yürüyüşçülerin en fedakarı. Kaçtır artçı oluyor ama hiç şikayet etmiyor, üstelik kimseyi kırmadan ve zorlamadan görevi başarıyla tamamlıyor.
Son yağmurlar toprağın yüzünü güldürmeye yeterli değilse de susuzluğunu gidermiş. Nemli toprak üzerinde, tozundan, bozundan arınmış doğanın içindeyiz. Sol yanımız çam ormanı, sağ yanımız Selçuk ovası. Yukarıda çok yukarıdayız. Meyve bahçelerini ve Selçuk’u kuşbakışı izleyerek yürüyoruz. Stabilize yolda hele yokuş değilse sohbet etmenin ve manzara izlemenin keyfini çıkarırsınız, yol sarpa sarınca önümüze bakmaktan, yerdeki basılacak taşları kollamaktan, dengeyi korumaya çalışmaktan manzara görmeye vakit kalmaz.
Bir dere yatağına sapıp yolu kestiriyor rehberimiz. Biraz hareket zamanı, efor gerektiren dik bir çıkış. Taze çam fidanları, kekikler, yalancı bahara kanmış kır birkaç çiçeği arasından tepeye ulaştığımızda nefes nefese kaldık. Yangının yalayıp geçtiği bir tepede kısa bir mola verip, arkada kalanlar gelince hareket ediyoruz. Rotamız Meryemana, yol boyunca Ersin Meryemana efsaneleri anlatıyor. Bir ara sohbet dinler, mezhepler üzerine kayıyor, farklı görüşler var, herkes birbirini saygıyla dinliyor. Meryemana girişinde jandarma ekibiyle karşılaşıyoruz.

Ormana girmek yasak, burası sit alanı diyerek biraz sıkıştırsalar da arkadaşlar işi tatlıya bağlıyor. Kiliseyi ziyaret edenler, dilek dileyenler, dinlenip çay içenler, etrafı izleyenler grup yarım saat kadar özgür takılıyor.
Yarım saatlik serbest zaman çabuk geçiyor, sayıyı alıp kısa bir asfalt cefasından sonra ormanın içine girdik. Bir süre sonra farklı bir tablo ile karşılaşıyoruz. Etrafımızda kararmış ağaç kökleri, alazlanmış dallar, çürük toprak, ufalanmış taşlar. Neşeli cıvıltıların yerini sessizlik ve hüzün alıyor. İleride kesim alanında istiflenmiş tomruklar yangının izlerini taşıyor, temizlik yapılan alanda yağmurun etkisiyle yumuşayan toprak onu koruyacak köklerden yoksun her an kaymaya hazır. Hemen dikim yapılsa bile, karşı yamaçlarda güneşle dans eden çam ağaçlarının zümrütsü pırıltısına yetişmesi en az 20-25 yıl ister.
Yeşilin kutsallığına kara gölge düştü bu dağlarda, 20 Ağustos 2006 günü. Bülbül dağı ateşe ve rüzgara yenik düştü. Günlerce süren yangın 300 hektar çam ormanını, 100 hektar tarım arazisini yuttu.

Çıplak yamaçtan aşağı sarkıp yeniden ağaçların arasına giriyoruz, karnımız açıktı. Güneşi bolca olan çayır, çimen bir düzlükte yemek molası için duruyoruz. Herkes çıkınını açıp nevalesi döküyor ortaya. Bir iştah, bir mutluluk. Nilgün’ün kuru biber kızartması sofranın en revaçta yemeği. Her lokmada eline sağlık sözcükleri ile daha güzelleşiyor sofra, tuzlusu, tatlısı, meyvesi, çayı keyifler keyif hasılı. Gidiyoruz komutuyla toplanıp yola revan oluyoruz.
Yemek sonrası sırt çantaları hafifledi, neye yarar bu kez midelerde ağırlık. Yokuş çıkmak zor olsa da çare yok bu yol yürünecek.
Efes şehir surları göründü. Büyük bölümü yıkık durumda olan surların üzerinden devam edecek yürüyüş. Manzara harika, ufukta deniz mi gök mü ayırt edemediğimiz mavilik, bir yanda Gebekirse ve Barutçu gölleriyle Küçük Menderes deltası, altımızda Efes antik kenti, hemen geride Selçuk ve uzaklarda Bozdağ’ın karlı zirvesi. Efes Şehri’nin surları boyunca oldukça taşlık ve dar bir alanda atlaya zıplaya, düşmemek tüm dikkatimiz ayaklarımızda ilerleyip şehri en iyi gören bir alanda duruyoruz. Dağın kuzeyinde kalan Efes panoromik bir açıyla sereserpe önümüzde. Grubumuzda mesleği turist rehberliği olan arkadaşlarımızdan Ergül ve Ersin’de söz şimdi. Anlatılanlara olan merak, antik kente dönük yüzlerimizde kuzey cephesine vuran keskin soğuğun acısından ağır basıyor. Önce Ergül’ün bilgi temelli doyurucu açıklamaları, ardından Ersin’in destansı anlatımı ile ilk kez Efes hakkında bu kadar detaylı bilgiye sahip oluyoruz. Bir bilenle yol arkadaşlığı etmek ne büyük zenginlik.

 Doğayı, tarihi, insanı, kısaca yaşamı okumayı bilen dostlara selam olsun.
Vaktin nasıl geçtiğini anlamadık ama terimiz soğudu üşümeye başladık. Yolumuz kah surların üzerinde kah patikalarda devam ederken bu kez sohbet görecelilik üzerine. Ergül, “yıllardır Efes rehberliği yaparım, Efes’i bütün olarak görmenin bambaşka bir duygu olduğunu hissettim, bir şeyi kavramanın en mükemmel yolu onu bütün olarak görmebilmek.” dedi. Bunun üzerine insan, zaman, yanılsama üzerine süren sohbetle zaman akıp gitti. Karşımızda Kuşadası-Selçuk yolu göründüğünde bir yürüyüşü daha hoş anılarla ve tatlı yorgunlukla bitirmek üzere olduğumuzu fark ettik. Enginar tarlaları arasından geçip, minibüslerin bizi beklediği noktaya vardığımızda, onca yorgunluğa rağmen konuşacaklarımız bitmemiş gün bize yetmemişti.
Ferah TOP
10/01/2007/SÖKE

Ana sayfa