BİR  SONBAHAR SENFONİSİ

29 Ekim sabahı  Çavdar-Sarıçay parkurunu yürümek üzere yollardayız.  Bağrası’nı geçip yılankavi asfaltta   ilerliyoruz. Aslanyaylası, Terziler, Sofular, Bayırdamı  köylerine uzaktan bir selam iletip Çavdar’a ulaşıyoruz.  İlk durağımız Çavdar Köy kahvesi. Köylüler nicedir aşina bize, biz de Beşparmak dağlarına serpilmiş dağ köylerine. Neşeyle içilen çaylara karşılıklı atışmalar,  espriler  eşlik ediyor. Köyün yaşlıları meraklı, Özel’in elinde bir tomar broşür var, Ali, bir kaç tanesini alıp yaşlılara sizde katılın diyor. Amcalar şaşkın “ne yazıyor evladım burada” diye soruyorlar. Bir ömrü dağlarda meşakkatle yaşamış insanlara zevk için dağlarda yürümek  garip geliyor. Biraz deli, biraz turist, biraz işsiz- kayıtsız insanlar gözüyle bakıyorlar bize.

Köyün çıkışındaki patika yoldan tek kol yürüyoruz. Sayı alındı, artçılar belirlendi, rehberimiz kısa konuşmasını yaptı, ilk saatlerin canlılığı ile hızlı adımlarla yürüyüş başladı. İlk  yağmurlarla yeşeren  toprak yumuşak bir halı altımızda, çam ağaçlarının arasında, yer yer makilik alanlarda süren yolculuğumuz  Sarıçay’a ulaştığımızda   farklı bir  atmosfere dönüşüyor.

Oldum olası sevmişimdir Beşparmak parkurlarını, gizemli ve   masalsı gelir bana. Devasa kayaları usta bir işçilikle işlemiştir rüzgar yüzyıllardır bu dağlarda. Kartal başı, çocuklu kadın, oturan boğa gibi isimler geçer usumdan kayalara baktıkça. Bu dağlar  antik Karya kalıntıları, mağaraları, manastırları, dereleri, ilginç çam ağaçları, envai çeşit kır çiçekleri, pınarları ile bir açık hava müzesidir adeta.

Çamların arasında  bir görünüp bir kayboluyor Sarıçay, bitki örtüsü de çeşitlendi. Kestane, çınar, ceviz, ahlat, böğürtlen,  kavak.  İlkbaharda papatyası, anemonu, kekiği nasıl güzelse; sonbaharda  ağaçları öyle güzel dağların.  Sonbahar tüm görkemiyle eşlik ediyor grubumuza. Hatta içine alıyor, kucaklıyor, duygularımızı harekete geçiriyor.

Işığın en mükemmel olduğu mevsimdir sonbahar.  Yansımalar gerçekle düş arası bir dünyada metaforlar yaratır, algılar  duygulara ulaşır.  Işık huzmeleri sarı-kızıl yapraklar arasından yeryüzüyle ulaştığında toprak son sıcaklığını çeker içine güneşin. Sular sahte yakamozlarla şenlenir. Henüz doymamıştır dereler suya, kış yağmurlarının bereketi düşmemiştir yataklarına.  Ah sonbahar, hüzün ve huzuru nasılda güzel taşırsın doğanın bağrında.   

Yemek molası için çay kenarında bir düzlüğe iniyoruz. Genişçe bir çayır yemyeşil. Kimimiz suya daha yakın olmak için, Sarıçay’ın henüz coşkun akamayan sularının oluşturduğu küçük gölcüğün kıyısına açıyor sofrasını. Muhteşem bir manzara eşliğinde  yenen yemeğin ardından çay keyfine geliyor sıra. Erkan ve Ali  suyun kenarında suyun dinginliğiyle özdeşleşmiş  çaylarını yudumluyor,  bu kare kaçmaz diyorum ve.....

Bu pastoral senfoniyi sizlerin de görmenizi istiyorum.

Tatlı bir yorgunluk çöker yemek sonraları. Biraz havanın ve doğanın, biraz da yemeklerin etkisiyle  ağır aksak yürümeye başlıyoruz yeniden.  Taş duvarlar, tel örgüler aşa aşa, böğürtlen ve ahlat dallarına sarka sarka, suyun ve rüzgarın sesini dinleye dinleye, yürüyüşün sonunda toza dumana bata çıka ve eksoz  düşüre toplaya Çavdar’a ulaşıyoruz.  Köy kahvesini şenlendirip, köyün delisi ve velisi ile hasbi hal ettikten sonra, güneşin kızıl ışıkları ile birlikte veda ediyoruz köye.

Ferah TOP

02/11/2006/SÖKE