Gokyuzunun yuksek binalardan dolayi gormekte zorlanmadigi, mahalle isimlerinin simdiki gibi adreslerden bile silinmedigi zamanlarda buyumus bir kusagiz cogumuz.

O mahallelerde yasanilanlarda gizlilik olmazdi. Herkes orasindan burasindan bir bicimde bir digerinin yasamina dayanir, dokunurdu. O mahallelerde mutlaka bir "abi" olurdu. Dusunun, mutlaka akliniza gelecektir cocuklugunuzun "abi"'si.

Tur donusu, baharla ilgili ciziktirdigim bir seyleri yazacaktim. Maillere baktim ve Hayri Kose'nin artik gittigini, mahalleyi terkettigini ogrendim.

 

90'ların basında bizler henuz yeni rehberken, tanimistim. O zamanlar Istanbul'dan ayni gun, 15- 20 otobus ile Bursa'ya dogru yola cikar, her gun mutlaka ogle vakitleri Bergama ya da Efes ya da bir baska yerde hep beraber oturur, konusur, konusur, gulerdik. En guzeli Pamukkale idi. Bolca oturulan ve daldan dala muhabbet edilen yerdi orasi.

 

Yeni rehberdik ve "abi"'lerle "abla"'ların arasinda kendimizi hic rahatsiz, yeni yetme gibi hissetmezdik. Hissettirmezlerdi.

 

"Mahallenin abisi" gibi biriydi, komikti, anlattiklarina cok gulerdik, animsiyorum.. Ayni acentada calismadik ama iyi bir rehberdi de, bilirdik.

 

Cok zaman gecmis uzerinden..

Her kayip kotu, uzucu. Bildikler en fazla.. Ve her gidenin ardindan daha once gidenler de animsaniyor; bir baska efsane Selami Balcioglu gibi ornegin..

 

Gule gule gitsinler..

 

Sevda Kali Ergener